Stara Rzeźnia

Stara Rzeźnia – zwiedzanie  zabytków architektury przemysłowej

Rzeźnia przy ulicy Garbary zastąpiła wcześniejsze rzeźnie cechowe na Grobli 1280-1655 i przy ul. Szyperskiej 1781-1900. Na lokalizację nowej ubojni wybrano teren ówczesnych Łąk Dominikańskich. Zabudowania Starej Rzeźni powstawały od 1898 roku. W 1899r. wprowadzono urzędowy obowiązek badania zwierząt i uboju w rzeźni publicznej. Rzeźnię na Garbarach ukończono w 1900 roku. Wtedy też otrzymała monopol na ubój zwierząt na terenie miasta Poznania.

Kliknij aby zeskrolować

Zabudowania Starej Rzeźni

Na terenie Starej Rzeźni powstały zachowane do dziś budynki dwóch obór. Większej – przeznaczonej dla bydła oraz mniejszej – dla owiec i cieląt. Po północnej stronie większej obory wzniesiono chlew. Obory i chlew pełniły funkcję hal targowych. Na północny wschód od chlewu usytuowano zabudowania rzeźni sanitarnej. Z tego zespołu pozostał budynek służący pierwotnie obserwacji weterynaryjnej oraz resztki zabudowań hal uboju sanitarnego, laboratorium i gabinetu weterynarza. Na północ od rzeźni sanitarnej znajdowały się zabudowania rzeźni końskiej, z osobnym dziedzińcem i wjazdem. Rzeź oraz obróbka efektów uboju odbywały się w zachowanym do dziś centralnym zespole produkcyjnym. Przylegający do hali łącznikowej zespół wnętrz rzeźni składał się z trzech hal uboju, przeznaczonych dla wyodrębnionych już na targowisku, zasadniczych grup zwierząt rzeźnych, a ponadto z komór chłodniczych, tzw. jeliciarni, sal laboratoryjnych oraz pomieszczę zaplecza socjalnego.
Stara Rzeźnia posiadała wytwórnię lodu, chłodnię i zamrażalnię. Funkcjonowała także solarnia skór oraz urządzenia do przerabiania odpadków z produkcji na mączkę mięsno-kostną i tłuszcz techniczny.
Wnętrzom  hal Starej Rzeźni nadano formę trójnawowych bazylik, których wyższe nawy główne wystają ponad poziom dachów. Prawdopodobnie dopiero w latach trzydziestych XX wieku zwieńczone pierwotnie półkoliście otwory drzwiowe hali łącznikowej. Urządzenia techniczne – umożliwiające funkcjonowanie chłodni i odprowadzenie nieczystości – znalazły miejsce w osobnych budynkach przy północnym skraju założenia. Poza nieistniejącym już budynkiem gnojowni, zabudowania technicznego zaplecza rzeźni przetrwały do dziś, jednak bez jakichkolwiek elementów dawnego wyposażenia technicznego. Wyróżniają się budynki maszynowni i kotłowni z charakterystyczną wieżą ciśnień, w kondygnacji przyziemia, w której zainstalowany był pierwotnie generator lodu.

Urządzenia techniczne

Urządzenia techniczne – dostarczające energię i wodę, umożliwiające funkcjonowanie chłodni i odprowadzenie nieczystości – znalazły miejsce w osobnych budynkach przy północnym skraju założenia. Poza nieistniejącym już budynkiem gnojowni, zabudowania technicznego zaplecza rzeźni przetrwały do dziś, jednak bez jakichkolwiek elementów dawnego wyposażenia technicznego. Wyróżniają się budynki maszynowni i kotłowni z charakterystyczną wieżą ciśnień, w kondygnacji przyziemia, w której zainstalowany był pierwotnie generator lodu. W późniejszej fazie rozbudowy zespół maszynowni połączony został z sąsiednim budynkiem pierwszej solarni skór, wchłoniętym następnie przez zabudowania chłodni. Jeszcze przed końcem I wojny światowej solarnię skór przeniesiono do nowego budynku, wzniesionego przy wschodnim skraju rzeźni końskiej, a budynek pierwszej solarni przerobiono na zamrażalnię. Kolejne rozbudowy zamrażalni, jakie miały miejsce w okresie międzywojennym, a szczególnie wybudowanie wielkiego gmachu chłodni w I. 50. XX w. zatarły zupełnie kształt architektoniczny, charakterystyczny dla wcześniejszej fazy.
Chcesz zobaczyć jak prezentują się zabytkowe budynki  Starej Rzeźni z lotu ptaka – odwieź naszą video-galerię  Zamów wycieczkę z dronem i podziwiaj Poznań z powietrza.

Stara Rzeźnia – zwiedzanie  zabytków architektury przemysłowej

Rzeźnia przy ulicy Garbary zastąpiła wcześniejsze rzeźnie cechowe na Grobli 1280-1655 i przy ul. Szyperskiej 1781-1900. Na lokalizację nowej ubojni wybrano teren ówczesnych Łąk Dominikańskich. Zabudowania Starej Rzeźni powstawały od 1898 roku. W 1899r. wprowadzono urzędowy obowiązek badania zwierząt i uboju w rzeźni publicznej. Rzeźnię na Garbarach ukończono w 1900 roku. Wtedy też otrzymała monopol na ubój zwierząt na terenie miasta Poznania.

Zabudowania Starej Rzeźni

Na terenie Starej Rzeźni powstały zachowane do dziś budynki dwóch obór. Większej – przeznaczonej dla bydła oraz mniejszej – dla owiec i cieląt. Po północnej stronie większej obory wzniesiono chlew. Obory i chlew pełniły funkcję hal targowych. Na północny wschód od chlewu usytuowano zabudowania rzeźni sanitarnej. Z tego zespołu pozostał budynek służący pierwotnie obserwacji weterynaryjnej oraz resztki zabudowań hal uboju sanitarnego, laboratorium i gabinetu weterynarza. Na północ od rzeźni sanitarnej znajdowały się zabudowania rzeźni końskiej, z osobnym dziedzińcem i wjazdem. Rzeź oraz obróbka efektów uboju odbywały się w zachowanym do dziś centralnym zespole produkcyjnym. Przylegający do hali łącznikowej zespół wnętrz rzeźni składał się z trzech hal uboju, przeznaczonych dla wyodrębnionych już na targowisku, zasadniczych grup zwierząt rzeźnych, a ponadto z komór chłodniczych, tzw. jeliciarni, sal laboratoryjnych oraz pomieszczę zaplecza socjalnego.
Stara Rzeźnia posiadała wytwórnię lodu, chłodnię i zamrażalnię. Funkcjonowała także solarnia skór oraz urządzenia do przerabiania odpadków z produkcji na mączkę mięsno-kostną i tłuszcz techniczny.
Wnętrzom  hal Starej Rzeźni nadano formę trójnawowych bazylik, których wyższe nawy główne wystają ponad poziom dachów. Prawdopodobnie dopiero w latach trzydziestych XX wieku zwieńczone pierwotnie półkoliście otwory drzwiowe hali łącznikowej. Urządzenia techniczne – umożliwiające funkcjonowanie chłodni i odprowadzenie nieczystości – znalazły miejsce w osobnych budynkach przy północnym skraju założenia. Poza nieistniejącym już budynkiem gnojowni, zabudowania technicznego zaplecza rzeźni przetrwały do dziś, jednak bez jakichkolwiek elementów dawnego wyposażenia technicznego. Wyróżniają się budynki maszynowni i kotłowni z charakterystyczną wieżą ciśnień, w kondygnacji przyziemia, w której zainstalowany był pierwotnie generator lodu.

Urządzenia techniczne

Urządzenia techniczne – dostarczające energię i wodę, umożliwiające funkcjonowanie chłodni i odprowadzenie nieczystości – znalazły miejsce w osobnych budynkach przy północnym skraju założenia. Poza nieistniejącym już budynkiem gnojowni, zabudowania technicznego zaplecza rzeźni przetrwały do dziś, jednak bez jakichkolwiek elementów dawnego wyposażenia technicznego. Wyróżniają się budynki maszynowni i kotłowni z charakterystyczną wieżą ciśnień, w kondygnacji przyziemia, w której zainstalowany był pierwotnie generator lodu. W późniejszej fazie rozbudowy zespół maszynowni połączony został z sąsiednim budynkiem pierwszej solarni skór, wchłoniętym następnie przez zabudowania chłodni. Jeszcze przed końcem I wojny światowej solarnię skór przeniesiono do nowego budynku, wzniesionego przy wschodnim skraju rzeźni końskiej, a budynek pierwszej solarni przerobiono na zamrażalnię. Kolejne rozbudowy zamrażalni, jakie miały miejsce w okresie międzywojennym, a szczególnie wybudowanie wielkiego gmachu chłodni w I. 50. XX w. zatarły zupełnie kształt architektoniczny, charakterystyczny dla wcześniejszej fazy.
Chcesz zobaczyć jak prezentują się zabytkowe budynki  Starej Rzeźni z lotu ptaka – odwieź naszą video-galerię  Zamów wycieczkę z dronem i podziwiaj Poznań z powietrza.